ölüm haberini neşet emmiyi sevdiğimi bilen bir dostun mesajıyla öğrendiğim, ölümüyle bir devri sona erdirmiş bozkırın çığlığı. kimse bilmezdi yolcu türküsünü... benim en çok sevdiğim türküsüydü oysa. bozkırın evladından, bozkırın uruhuna bir selam olsun. neşet emmimin uruhuna:
aşık veysel'e yetişemedim... aşık mahzuni şerif de çabuk gitti... ve son olarak neşet emmi... bir devir harbiden kapandı dostlar. benim için türkü geleneği de bitti. kimse kalmadı, bozkır usulu türkü çığıran.. tüm gayserilileri neşet emmiyi uğurlamaya gitmesini diliyorum... ben gidemeyeceğim, benim adıma gidin... selam söyleyin toprağına, o kadar istediğim halde konserine gitmek nasip olmadı hiç...
ek: sözlüklerin bu kadar ilgili olmasını, bu adamı önemsemisinden mutluluk da duymadım değil. hatırlıyorumda, ilk zamanlar benim gibi birkaç kişi dışında kimse anmıyordu. belkide kıro, cahil, görmemiş olarak nitelendiriliyorduk. ama ölümüyle gördüm, bu vatana dair umudum arttı. neşet emmiyi bir kere dinlemiş insan gönül dilinden anlar.
