Savaş filmlerinin adamının Steven Spielberg olduğunu bir kez daha gördük. Savaş atmosferini o kadar iyi yansıtmış ki insanı içine hapsediyor. Gerek kanlı görüntüleriyle olsun gerekse savaş alanında yarattıklarıyla.. Konusu zaten diğerlerinden sıyrılmasında en büyük etken. Son yarım saati ise tek kelimeyle mükemmeldi. Fırtına öncesi sessizlik bu kadar iyi anlatılır.
Her ne kadar yapılan savaşlar sert gibi gözükse de o askerlerin içinde öyle bir ruh vardır ki sormayın gitsin. Savaş alanında gördükleri, işittikleri herşey onları derinden etkiler. Savaş alanında hayat kaybetmek bu yüzden kutsaldır, ruhunu hiçe sayıp vatan uğruna siper almak.. Ancak film üç evladını kaybeden bir annenin son çocuğunu evine sağ salim ulaştırmak için katlanılan zahmetleri anlatıyor. Sekiz insan bir hayat uğruna tehlikeleri göze almak zorunda. Her ne kadar buna 'değmez' deseler de evlat acısı hiçbir şeye benzemiyor. Bir ağacın dalını koparmak gibidir.. Belki ağaç güzel olarak gözükür ancak orada eksik birşeyler vardır her zaman. Çekilen o yolculukta yaratılan dostluklar, anlatılan hikayeler belki de anlamlı kılar bu hikayeyi. Bazılarının gözleri korkar elleri tüfek bile tutmamıştır. Ben bu savaşı nasıl atlatabilirim der. Bazıları için de o tüfek hayatının parçasıdır, alt tarafı ölmekten başka nbirşey değildir onlar için. Buna cesarette diyebiliriz, canını hiçe saymakta.. Barışta oğullar babalarını savaşta ise babalar oğullarını gömerler. Askerlerin dilini anlamamız için elbette asker olmak gerekir...
Amerikan milliyetçiliği cart curt demeyin, alakası yok. izleyin izlettirin.. Tom Hanks'e şapka çıkartılır.
