çocuk kitabı olmasına rağmen birçok çocuğun ergenliğinden yetişkinliğine unutamadığı,en az bir cümlesini ezbere bildiği ya da hatırladığı,aynı zamanda sempatik çizimleri olan kitaptır. yetişkinleri eleştirme tarzı çok hoştur.
--spoiler--
Büyükler sayılardan hoşlanır. Onlara yeni bir dostunuzdan söz açtınız mı, hiçbir zaman size önemli şeyler sormazlar. Hiçbir zaman: " Sesi nasıl? Hangi oyunu sever? Kelebek toplar mı?" diye sormazlar. "Kaç yaşındadır? Kaç kardeşi var? Kaç kilodur? Babası kaç para kazanır?" diye sorarlar. Ancak o zaman tanıdıklarını sanırlar onu. Büyüklere: "Pembe kiremitten bir ev gördüm, pencerelerinden sardunyalar, damında güvercinler vardı" derseniz, o evi bir türlü gözlerinin önüne getiremezler. Onlara: "Yüz bin franklık bir ev gördüm" demeniz gerek. O zaman: "Aman ne güzel!" diye bağırırlar.
--spoiler--
--spoiler--
"insanlar nerede?" dedi küçük prens."insan kendini çölde çok yalnız hissediyor."
"insanların içinde de öyle hissedersin" dedi yılan. "arada pek fark yoktur."
--spoiler--
