sonra neden bilmem bu eskiden bu kadar edilgen olmadığımı düşündüm. "n'oluyor lan, kendine gel. ibneleşiyorsun mütemadiyen" dedim kendi kendime. sonra çok beğendim kendi kendimle yaptığım bu diyaloğu. dönüp dedenin suratını avuçladım "ulan bana bak gıdılik! var mı lan dedeliğin kitabında enseye tokat atmak, yarın öbürgün başka bi yerimi de parmaklarsın sen" diye haykırdım yüzüne. "züttür lan" deyip bastım kıçına tekmeyi.
zaten anahtarlar da bendeydi. eğelenmiş hücreyi bırakıp dış kapıya doğru yöneldim.
