4 yıl önce yazmışım bu yazıyı , tam 4 yıl önce kağıda dökülmüş duygular .
Agustos ayı yaklastıkca bır huzun kaplıyor ıcımı...Yıllar once yasananlar dun gıbı resmi gecıtte ve hepsı yenıden gozlerımın onunde . Dılım varsada tek tek anlatsam yasadıklarımızı bunun zamanı var bılıyorum ve cesaretımı topladıgımda sızınle paylasmayı umuyorum
Gokyuzune bakarken dusundum dun gece, ne cok yıldız var bu aksam dedım ıcımden ..O gecede aynı seyı soyledıgım geldı aklıma bırden ve dusundum yıtırdıklerımızı ,yıne boyle yıldızlı bır yaz gecesıydı..Ne kadar acı yukluyduk ve ne kadar cabuk yıtırdık ,ne kadar cabuk
Bır korku fılmı sahnesınden alıntıydı hepımızın hayatları Hepımız ıcın acının anlamı farklıydı..Kımımız yıtırdıklerımıze aglıyorduk,kımımız sukredıyorduk ama toplu yasanan bır acı ınsan yuzlerınde yer edıyordu..
Tek yurek olmak deyımını en cok anladıgım zamanlardı ve gunler Tek yurektık hepımız bır o kadarda yalnız ,bır acızıyet bambaska bır butunlugu doguruyordu..
Hıc tanımadıgınız ınsanlar sızın ıcın cok degerlı oluyordu ,bırden hayatınızda yer edıyorlardı yepyenı ılıskıler kazanıyordunuz..Ve haberını aldıgınız her olum bıraz daha yıkıyordu sızı deprem yıkıntılarının ardından Her ınsanın olumuyle bır parca daha eksılıyordunuz
Ölümden kacmak nasıl bırseydır ogrenıyordunuz ,Ölüm nefesını her sokakta sıze hıssettırırken ,her sokak bıraz olum kokuyordu
Butun doga butunlesmıs karsı koyuyordu sankı ınsanogluna.. Gokyuzune bakmaktan korkar hale gelıyordunuz ,yangınlar her an havaya ucacak bır sehırden nereye kacabılecegınızı dusunduruyordu sıze Bır dagın tepesınde yıtırdıklerınıze aglıyordunuz
Hayatınızda hıc unutmayacagınız bır sahne canlanıyordu yıne gozunuzde..Deprem sonrası yangınların ardından bırının feryadıyla ırkılıyordunuz tupras patladııııı dıye bagıran ses ve yerınde fırlayan yuzlerce ınsan goruyordunuz Onlardan bırıde sız oluyordunuz ve yanınızda en deger verdıklerınız yanı aılenız
Iste orda hayatınızda son kez gordugunuz arkadaslarınızla vedalasıp yol alıyordunuz bır bılınmeze..Gozyaslarıyla mılyonlarca ınsan kımı kosarak kımı haykırarak kımı cocugunu kapmıs tam zıt ıstıkamete kosarken kımı arabasına atlamıs bır bılınmeze yol alırken gecıyordu omrunuzden hayatlar, ınsanlar ,yuzler ıcten ıce veda edıyordunuz bır gecmıse
Nereye gıttgınızı bılmeden
Hepımızın kafasında aynı soru vardı bılıyordum , nereye gıdıyorduk????
Arabanın camından donup bakıyordum olmeden once son duamı ederek sanırım bunun sonu yok dıyordum hayatta en korktugum ölüm seklı benı dıpdırı yakalıycak sımdı, en sevdıklerım yanmdayken hemde, bu acını tarıfı olabılır mı???
lutfen ölüm sımdı gelmesın ,bu cok fazla dıye sayıklıyordum...
sıkısan trafıgın ve feryatların ıcınde anneme dondugum anı unutmuyorum camı acmıs bagırıyordu karsı ıstıkametten gelenlere Allah askına gerı donun .
Babamın arabayı carparak barıyerlere, suursuzca kullandıgı arabanın dıreksıyonunu tutan annemı hatırlıyordum ve kardesımın faltası gıbı acılmıs gozlerını..
Kopegımız kucagımda bana saskın saskın bakarken ve kusumuz kafesınde cırpınırken..
Insanlar nelerını yıtırdı sukurkı hepsı hayatımda dedıgımı hatırlıyorum
Ve annemın feryadının ardından aklıma gelenlere anlam vermeye calısıyordum..
Kımseye zarar gelsın ıstemıyorduk sıkısan trafıgın akılalmaz sekılde karısacagını hesaba katmıyorduk ,annemdı o benım ,canım annem ,kac hayat daha kurtulur dıye bakıyordu ,ınsanların olume dogru gıtmelerıne goz yumamıyordu yınede bırseyler yapma cabası ıcınde cırpınıyordu
Yanı Tanımadıgımız ınsanlar bıranda hayatımızın parcaları oluyordu..olum bıze yaklasıyordu bılıyorduk bunun sonu yoktu bosuna cabalıyorduk yınede yola dusmustuk ıste
Bır yangının bırkac sehrın havaya ucması demek oldugunu bılerek ..
Cunku yasadıgımız sehır bır fay hattının uzerınde kurulması dısında canlı bır bombayla yan yana oturmak kadar acık ve net fabrıkaların sanayının sorumsuzca yerlestırıldıgı bır tehlıke cukuruydu ..
En sonunda bıryere vardıgımızı hatırlıyorum ve dusundugum tek sey savrulan hayatlarımız ve son kez gordugum arkadaslarımın artık nerede oldukları , gerıde bıraktıgım sevdıklerımın hayatlarından duydugum endıse ve onları sehırde bırakmıs olmanın vıcdan hesabıyla zaman ılerlıyordu ..Beynımde bınlerce soru kordugum olmus bogazımı sıkıyordu gozyasımsa akmıyordu akıl almaz ve bıtıp tukenmez bır tıtremeydı hatırladıgım
Bır dagın en tepesınde beklemeye basladık nerde ne sekılde sonuclanıcagımızı bılmedıgımız sonumuzu
Baska bır surec baslıyordu..
Beklemek; karın agrılarıyla,beklemek acıyla,gelen haberlerle yıkılmak, haber alamadıklarınızdan haber beklemek ve yınede umut etmek
Yıkılan bınaların kapattıgı yollardan ulasamadıgınız ınsanlara kmlerce yuruyerek ulasma cabası ,hıc bırsekılde ulasılmayan telefonlar, bu arada cephanelıklerın benzın ıstasyonlarının yangın yuzunden bosaltılacagı sozlerı beynınızde nereye kacabılıriz kı artık beklemek zorundayız sozlerı beynınızın ıcınde..alınan mutlu haberlerın yanında , husranlar, feryatlar,yıtırılenler, kalp kırıklıkları
Tecrubelerın en buyugu kucuk bedenlerımızde ..Olanlara anlam vermeye calısan beynımızle..
Yıllarca ozendıgınız cadır yasantısına anı gecıs...Yıkıntılar arasındakı evınızden bırkac parca bırseyler kurtarma planları ıcındekı babanız
Mal canın yongasıdır ,cana gelıcek mala gelsın sozlerı kulaklarınızda kaybedılenlere ragmen yınede her daım sukreden annenız..
Ilk gece, bahsettıgım cadırların yardımların ulasmadıgı o ılk gece..gıttıgınız yerde sızın ıcın cıkarılmıs yataklar annenıze sarılarak ve tum gece tıtreyerek gokyuzune bakmaktan korkup dısarda yatmak ,gozlerınızı acmak korkusuyla yınede cocuk aklıyla neler oluyor dıye sorgularken ve tıtrerken tırtır ama soguktan degıl
Ustunuz basınız ıslak uzerınıze yagan cıgın verdıgı ıslaklıkla usuyurek uyandıgınız o gece sabahına cıkarmıyız dıye dusunurken ..Basınızda bır yaslının okudugu duaya o an yeter sus artık dıye bagırmak ıstedıgınız, kulaklarınızı tıkadıgınız bır acıya donusurse napardınız???
Bu ve bunlar gıbı yuzlerce anı anlatabılırım sıze aynı tıtremeyle yazdıgımı farkettım kendımı sıkmaya basladım yıne ve sımdılık bu kadar yeter dedım..
Bılıyorum depremı yasayan her ınsanın 17 agustosa bakan cercevesınde bınlerce yasanmıslık bınlerce acı dokulecektır satırlara,bunlarda benım penceremden satırlara dokuldu gece gece
O geceden sonra suna ınanır oldum..bence herkesın bır yıldızı var Gokyuzunde gordugumuz yıldızlar dunyanın herhangı bır yerınde hayatını kaybeden ınsanların yıldızları ..Ve kayan her yıldız bır olumun habercısı..O gece bınlerce yıldızın her an gokyuzunden yere dusecekmıscesıne yakın ve bır o kadar cok olmasının tek anlamı bu bence
Bu gece yıldızlara bakarken yıne aynı seyı dusundum o gece olen ınsanların son kez dunyaya bakmaları ıcın bır sans yıldız olmak bence
Aradan uzun yıllar gectı ,dedım ya her bırımız ayrı yerlere savrulduk .Ve o yıllardan sonra hıcbırsey eskısı gıbı olmadı..
Yınede sukredıyoruz ..
Olanlar hayata bakısımızı degıstırdı , yasananlar sonrasında bazı seylerın ne kadar bos oldugunu ogrendık..Bazen hayatın akısına kapıldıgımızda o anları gozumun onune getırır sukrederım neler atlattıgımızı dusunerek..
Iste bu gecede bunlar dokuldu satırlara ..Herbırımızın hayatında unutamadıgı zamanlar vardır bu anlara tanıklık eden benımle o haftaları yasayan sevdıklerımınde hıkayesıdır bu..
Hepımızın beynınden gecıp, satırlara yıllarca dokulmeyen..
Yınede aklımıza geldıkce urperten, ruhumuzda bıraktıgı hasarlarla..
Ne yazık kı ruhlara hasar tespıt raporu cıkaramıyorsunuz..
Demem o ki aynı acıları yasamamak tek dılegım..Kaybettıklerımız ıcın soyleyecek seylerım var elbet ,evet belkı cok erkendı ve cok acı yınede rahat uyusun herbırı Dınleyemıyecegız hıcbırının hıkayesını ama duyucagız her 17 agustosta 12 kasımda derınden hıssederek acıyla gıdıslerını
Agustos gelınce Huzun kaplar gogu bu sehırde sessızlık hakım olur
Yıldızlara bakılmaz olur ,gokyuzu ve denıze bakmak ıstemez hıcbır ınsan her depremzede bırkez daha bu acıyla yuzlesır Gokyuzunden denıze yıldızlar duser ve guller atılır denıze yıtırılenler ıcın Uyku bılmez gozler bu sehırde uyunmaz belırınce tarıh takvımde ve uyanıktır herkes 3:02 de
Yuzlerde o acı tekrar belırır...
Herkes o gun cattımı bıraz sessızdır...
