nedense bana hep çocukluğumu anımsatan yağış biçimi. (pii tanıma gel.) çocukken annem sağolsun hasta olmayalım diye bizi hiç dışarı göndermezdi. benden iki yaş küçük kardeşimle camdan ezik ezik kartopu oynayan arkadaşlarımıza bakar, bizi daha da çıldırtmak adına cama attıkları kartoplarını sayar, ağlardık. şu kar yüzünden anneme etmediğim yakarış kalmamıştır. bir keresinde bulaşık bile yıkadım lan. hiç unutmuyorum onu bak. ama n'aptı bizimki. izin vermedi yine. hayal kırıklığına bakar mısın. ben bi daha insanlara nasıl güveneyim?
yine işte izin vermediği bigün, kardeşe dedim ki.. " lan madem izin vermiyo, aklıma çok süper bi fikir geldi." , "ne geldi ne geldi?" dedi kardeş. dedim ki, " çoraplarımızla oynayalım kartopu he olma mı?" kardeşimin suratındaki o ifadeyi hiç unutmayacağım. önce gözlerini bana çevirdi, sonra da ağzı kocamaan bi gülümsemeyle gözlerini kocaman açarak "süpeeer." dedi. birlikte dolaplarımızın olduğu odaya gittik. tek tek çoraplarımızı içiçe geçirip bi yerde biriktirdik. ondan sonra da savaş başladı. ahahas. çok acayipti. ehe. içim burkuldu bak şimdi.
