küçükken çizgifilm izliyordum.
bizim evdeki kapıların yarısı bulanık cam. ben çizgifilmimi izlerken kapının arkasından birisi koşarak geçti. bu kişi orta boylu, bembeyaz ve büyük kafalıydı. hani klasik uzaylı tipi vardır ya, aha öyle. ama gözleri falan yoktu.
neyse, koşarak geçti. o sırada evde yalnızdım, annemi aradım. annem "tamam sen salonda kal ben eve geliyorum" dedi. annemi bekleyemedim, kapıyı açtım. kimse yoktu. tuvalete ve mutfağa baktım. yine kimse yoktu.
