nutellaların aslında şokella olmasıdır. yeni nesil şokella bilmez, nutella candır onlara ama bizde öylemiydi bee? eeyy gidi eyy. tüplü çikolatalar falan, öğlen arası yarım ekmeğin içini alırdık, sonra sıkardık o tüplerden, ekmeği bastırırdık iyice, mustafa vardı bizim ilk okulda, arap derdik, en güzel o yapardı.
"mustafa la bize de şokellalı ekmek yapsana" derdik. kırmazdı bizi, o bizden de fakirdi amk. severdi böyle onun gibi yediğimiz zaman, hoşuna giderdi, hatta hiç unutmam annesi demişti ki, " giymek istemiyo ayakkabılarını, plastık botlarla okula gelmekten utanıyor" çok garibime gitmişti lan, babama dedim ki babama; " bana plastik botlardan alsana siyah olanlarından"
adam ne şaşırmıştı, hoşuna da gitti, bir gariban öğretmen, elde yok avuçta yok. "alalım oğlum" dedi, "hayırdır sen giymezsin ama nedir olay?" dedim "mustafa'nın da varmış ondan, annesi utanıyo dedi, bende alayım giyeriz" işte dedim beraber. aldık falan, nasıl bi trend yarattıysak amk mustafa ile, resmen bir ay sonra herkeste o botlardan var. *
sulara giriyoruz, gölet, çamur, ne ki kolera için müsait birikinti var biz orda..
hakket nasıl bi ayakkabıydıysa abi, içi yünlü, dışı bildiğin plastik, yani kara lastik. off road yapıyoduk resmen. *
yıllar sonra üniverstieyi kazandığımda kız arkadaşımla gezerken gördüm bi dükkanda, çok hoşuna gidince alayım dedim bende o botlardan.
neyse baktım "bu bizim mustafa ile giydiğimiz bot lan" dedim.
hatun mala bağladı; "ne mustafa sı imam, bunlar bayanlar için" dedi. sadece bizim giydiklerimizden daha uzun ve "polo" idi.
yani markalı. ve hiç unutmuyorum "279 tl" dedi adam. bir an durdum böyle, uzun uzun baktım ayakkabıya,
çocuğuna ayakkabı seçerken sağına soluna bakıp, vereceği paranın değip değmeyeceğini kestirmeye çalışan, memur maaşlı baba gibi aldım elime ayakkabıyı. bi oyana çevirdim bir bu yana çevirdim. sonra aklıma;
