aşk acısı çekmekle suçluyorlar beni,
oysa acıyı aynada görmeyi göze aldım ben
seni severken zaten.
o hüznü büyütemeyenin ne işi var aşkla
benim derdim başka.
sen neşemi aldın giderken
kahkaha ne demekse
yükleyince adının anlamına,
yaz olunca güneş
sonbahar olunca yağmur
şimdi gidiyor ağrıma.
'kelebek demeseydim sana' mesela diyorum
şimdi ne zaman görsem
onu da sevmiyorum
öksüzlüğüme tokat çırpıyor.
sana nasıl düşmanım bir bilsen
sevgiye aşka hürmet etmedin
ben sevgimi saklarken
sen üşüme diye
başkalarının hikayesini serdin üzerime
seni üzüp ağlatanda kaldın da,
yarım mevsim durmadın yanımda
inandığım her şeye sarılıyorum
senden daha kötü biri olmamak için
nasıl nefret ediyorum ellerinden
yüzünden hüznünden,
aynalardan utandırdın
"ben" diye anlattığımı çırılçıplak kalabalıklarda bıraktın
sen ki bu kadar yemini bana yediren.
bana da yazıklar olsun
o kadar iyi biliyorum ki
şimdi çağırsan
yine gelicem.
ceyhun yılmaz
bunlar nasıl yazılabilir. çok iyisin çok.
