sensiz bir güne uyandım yine
koca yatağın en ucunda
biraz üşümüş, buruk ve çaresiz
en kötüsü
gözlerinsiz, gülümsemensiz, sevginsiz
haklıymış şairler
kaybetmeden anlamazmış insan
onun değerini, gözlerinin güzelliği
yokluğunun vereceği acıyı
nasıl unutabilirim ki seni
yastığımın altındayken hala resmin
ilk günkü gibi aşıkken sana
o gidişin hala aklımda
belki bu yüzden kendime nefretim
bırakırken beni kışın hüznüne
çaresizliğin en derin haline
sana diyemediğim tek kelime gitme.
