o değil de insanı en yaralayan şey ne biliyor musunuz?
böylesine garip, komik ve farklı belirtiler yaşadıktan sonra o bir zamanlar dokunmaya kıyamadığınız, görünce heyecandan öleceğinizi sandığınız, saçlarındaki rüzgardan bile kıskandığınız o insanın,
nasıl desem,
yitip gitmesi değil de,
anlatamadım derdimi işte, garip ama boğazımda düğümlendi kelimeler, yazamadım, söyleyemedim,
eskisi gibi olmayışı...
aslında tam da olduğu gibi kalıp sizin gözünüzdeki o kalp desenli pembe perdenin yavaşça savrulup uçması...
onu seviyorsunuz, onu hala eskisi gibi seviyorsunuz.
ama ona gösterdiğiniz tolerans mı desem, romantizm mi desem, birşeyler canlılığını yitiriyor gün geçtikçe.
ilişkinin olgunlaşması ya da sizin olgunlaşmanız olabilir bu.
çocukça çırpınışlar, ufak telaşlardan arınmak da olabilir.bilemiyorum, çözemiyorum.
bu kaçınılmaz son mu yoksa kendi belirlediğimiz çizgi mi ona da karar veremiyorum işte.
