dördüncü sınıfta söz verip bilgisayar alacağız diyen babamla altıncı sınıfta bilgisayar almak üzere yola çıktık. (evet aradan 2yıl geçti) güzel bir gündü. bilgisayarı alayım, gerisi ne olursa olsundu. arabayla gidiyorduk, istanbul bana bir başka güzel görünüyordu, her şey çok güzeldi. onu alıp eve getirip sevecektim, adeta çocuğum olacaktı. vatan bilgisayarın önüne geldik. babaaa vatan kompitıra geldikk nereye gidiyorsun dedim. (kompitır deyince daha karizmatik oluyor) o da arabayı park etmemiz gerektiğini söyledi. sustum, heyecanlıydım, ona ters gitmemeliydim. arabadan inerken ayağımı yere bastığımda içimi ayrı bir heyecan kaplamıştı. kapıdan girerken daha da arttı, bilgisayarları görünce kalbimin sesini duyuyordum. babam ve ben bu konularda -o zamanlar tabi, öhöm- cahil olduğumuz için gördüğümüz her bilgisayara iyi diyorduk. vestel geniş ekran bir bilgisayar gördüm. bebek gibiydi,vermezlerse tecavüz ederdim o derece sevdim. aldık sonra onu. bilgisayarla dolu olan koliyi babamla arabaya koyarken incinmesin diye kapıyı açıyordum. yol boyunca kutuyu açtım geri kapattım, açtım geri kapattım...
eve geldik her şey çok güzeldi. bilgisayarı tanıdık biri kurdu. masaüstüne geldim fareyi tutmak bile inanılmaz zevkliydi. o gün sabaha kadar belgelerim, örnek resim ve müzikler, oyunlar dolaşıp durdum. sabah babam yanıma geldi ve bana şu moral bozucu cümleyi söyledi -bilgisayara oyun,film, müzik yükleme izin yok. e ben ne yapacaktım? o zamanlar internet zaten pahalı. kabul ettim ta ki iki gün sonra film cdlerinden kopyala yapıştırı öğrenene kadar.
