daha başlar başlamaz insanı dağıtan bir bölümle final yaptık. izlediğim en güzel "ayrılamama" sahnesiydi bu. esra, behzat'ı deri ceketinin yakalarından tuttu ve kokusunu içine çekti! hem de en derine, defalarca. ya o bakışlara ne demeli ya o bir bıçak gibi insanı kesen veda sözlerine!
hemen burada bahri'ye bir parantez açmak istiyorum, ben dizinin son yirmi dakikasını bugün seyrettim, sebebini yazacağım. bahri başından beri ona yeteri kadar önem vermeyişimizi bize pahalıya ödetti! evet onu sevdik ama sanki biraz hafife aldık!
anne ç. nin hayatta olmasını beklemiyordum açıkçası. esra'yı ercü'nün değil müsteşar'ın vurdurduğunu düşünüyorum. ayrıca reşat'ın şevket'e nasıl ulaştığını anlayamadım, şevket "sim kartlarımızı kırdık" demişti. bir şeyler mi kaçırdım acaba? bir de funda'nın nasıl deşifre olduğunu ve şevket'in durumu bildiğini nasıl öğrendiklerini öğrendik: behzat'ın eski evinde koltuğun altında dinleme cihazı vardı ve behzat koltuğu taşımadan önce şevket behzat'a her şeyi o koltukta anlattı iki gün sonra da funda öldü zaten.
reklama girmeden önce ablam "ulan bu adamın başına gelenler benim başıma gelse intihar ederdim" dedi. lafını bitirmeden telefonum çaldı. bir arkadaşım intihar etmiş. ışık hızında çıktım evden, hastaneye nasıl gittiğimi bile hatırlamıyorum. durumu iyi ama bir süre tedavi görecek. ne manidar bir tesadüf değil? illuminatiye bağlayacak değilim ama tırsmadım desem yalan olur.
çok detaya girip aynı şeyleri yazmak istemiyorum, yine gözlerimiz doldu, yine amirim yıkıldı, yine bizim için heyecanlı ve umutlu bir bekleyiş başladı. yeni sezonu şimdiden iple çekiyorum. en zoru da her pazar gecesi veya pazartesi sabah diziyi bu başlık altında yorumlayamamak olacak. umarım vakit çabuk geçer.
