içimde hiç bir yere yetişemeyen bir kadın yaşıyor. Bir yazı okuyorken onun bana çağrıştırdığı alakasız bir konuyu düşünebiliyorum. Bir değil de birkaç konu birden olduğunda hepsini rüyamda görmüşüm gibi bir iz kalıyor. Hiç birşey tam olmuyor. Dağılıyorum.
Kendimi eğitmeye çalışıyorum.
Çünkü ben herşeyi çok hızlı tüketiyorum. Daldan dala atlayabiliyorum. Çokça gezip görmek, okumak, yazmak, yapmak, tatmak, dinlemek isteğim var. Sıraya sokunca ömür yetmeyebiliyor. O an olsun istiyorum.
Kendi heyecanımdan panik olabiliyorum.
Ama sakinleştiğimde..
Koşarak değil de adım adım gittiğimde, etrafıma bakıp görebildiğimde, hızlı hızlı değil de tane tane konuştuğumda, kelimelerin üstünden sekerek değil de onları özenle seçerek anlattığımda.. kendimi oluyo hissediyorum. Ağacın çicek açması gibi. Derin bir nefes almak gibi.. Yavaş yavaş..hakkını vere vere yaşamak insanın hayatına anlam katıyor.
Böyle ola ola bi olgunluk geliyo üzerime. O halimi de seviyorum. Beni bu hale getirebileni de.
