yakın zamanda marmaris 'te konserine gittiğim ve akrebin gözleri 'nde coştukça coştuğum bülent ortaçgil 'le beraber (soft,şiirsel takılmıştır o) türk rock müziği (hatta daha genel olarak türk müziği) açısından isminin çok mühim bir ağırlığı olduğunu düşündüğüm müzisyen/ sanatçı.
son konserdeki yorumlarından birinde, (ki çok katıldım buna) türkiye'deki müzik ortamının kendi albümlerini ve müziğini kültürel boşluktan ve zayıflıktan anlamlandıramadığı amerika'da ve avrupa'da albümlerine hayli değer verilmesinden bahsetmesi tam isabet olmuştu.
bir de aklıma bu aralar iki mühim hadise geliyor. birincisi erkin koray isminin çok ağır olup nevi şahsına münhasırlıkta sınır tanımadığı ve kendince bir ekol olduğu yani bu ülke topraklarına birkaç beden büyük olması ve zamanında söylediği bir söz. kendisine dönemin diğer önemli müzisyenleri soruluyor. işte; cem karaca, barış manço. bilindik isimler... onun bu isimler ve kendisine binaen hoş bir tespiti var.
''manço sağda, cem solda. ben onlardan hep yukarıda!'' (politik gönderme kadar o yukarda bahsetmeye kastığım büyük ekol olma durumuna atıfta bulunma)
büyüksün üstat!
edit:manço'yu sol, cem'i sağ yapmışım. dikkatsizlik işte. hata uyarı olmadan düzeltildi.
