bazen oturduğum yerden yapabildiğim en güzel eylem.
insanın tek başına ağlayası da gelmiyor ki, kendi hırka kolları ıslanıyor yalnızca. kendine güzel şeyler söyleyemiyor, bir bakmış umudunu ve inancını kaybetmiş.
"yoluna girmeyen şeyler var" diyor düğümleniyor boğazı.
gücü kendine yetmiyor,
oysa ne çok isterdi: "ben burdayım."
