içi en dolu olan dizidir. başladığı dakikadan itibaren o kadar güzel bağlıyor ki insanı ekrana, bir dakikasını kaçırmak istemiyorum.
--spoiler--
58. bölümün son sahnesinde, son 5 dakikasında duygu sömürüsü yapmadan bu kadar mı güzel işlenebilirdi baba sevgisi...
başka bir dizide olsa, eylülün babasının ölüm sahnesi 3 bölüm olurdu, ve etkisini zerre hissedemezdik..
ama tek bir gereksiz sahne yoktu, özellikle son 5 dakikada. iskenderin, mecnuna bakışı, onu gözleriyle sevişi.. sarılıp öpmesine bin bedeldi..
ismailin hiç bıkmadan usanmadan, her gün babasının geleceği gemiyi beklemesi, el sallaması...
hatta erdal bakkalın doğmamış çocuğuyla oynaması...
sadece bakışmalardan, ahlaksızlıklardan ibaret olan dizilerin arasında leyla ile mecnun, çölde su bulmak gibi bana... bu kadar masum duyguların bu derece bir yaratıcılıkla işlenmesi ancak takdir edilmeli. ben kardeşiyle aynı adama aşık olanları ya da aldatmanın aşk olarak görüldüğü dizileri izlemek istemiyorum. amerikan özentisi aile ilişkilerinin olduğu komedi dizileri istemiyorum, arkasında sürekli gülme efekti olan sitkomlara tahammül edemiyorum... bu yüzden bu diziyi bu kadar çok kötülemelerine artık yuh diyorum...
