nasıl bir cümlenin sonuna konduğunu bile bilmeyen bir nokta olduğunda.
kendinden kaçtıkça, unuttukça nasıl sevdiğini, körelttikçe kendini...
vicdan azabı çeker gibi değil, bir şehri terkeder gibi değil, kendini bilercesine...
en güzel uykunun en tatlı yerinde, yatağından sıçrayarak...
belki şimdi değil, belki bugün değil, yarın değil, haftalar, aylar, mevsimler, yıllar sonra değil
ama zamanın tetiğinin düş'tüğü bi anda...
o tek bir an'ın sonsuzluğuna saplanıp kaldığında...
