on yaşındaydım. babaannemin ölüm haberini aldığımda ağzımdan çıkan ilk söz "ne yapalım ölenle ölünmez" olmuştu. babaannemi sevmediğimden değil, severdim.
dünyanın anlamını çözmüş bir bilge edasıyla söylediğim bu cümleyi; gösteriş budalası, desinlerci, gerizekalı bir çocuk oluşumla ilişkilendirebiliyorum şimdiki aklımla. muhtemelen bundandı. aklıma geldikçe kendimden tiksinirim. babaannemden özür diliyorum.
