gençken bir seyahatimde Berlinde fena dayak yemiştim kürdistanlı olduğunu savunan şeref yoksunlarından. gittiğim bir restauranttaki garsonu Türke benzetip, Türk müsün dediğimde hayır kürdüm ben kürdistanlıyım cevabı alınca varmı öyle biryer dedim, pasaportunu göster buraya nasıl geldin, kürdistan pasaportuyla mı dedim. evet,dedi. göster dedim ayağa kalktım. beş kişilermiş orada çalışan, hepsi de o ütopik memleketten.
tek başıma gücüm yetmedi beş tane insan azmanına doğal olarak, pek bir sağlam dövdüler beni. dedim delikanlı olun tek tek gelin deinlemediler. daha sonra yine pek gençken benzer bir olay Amerikada başıma geldi, gittiğim bir gece kulubünde kavga ettik bunlarla aynı nedenden dolayı, bu sefer de sanırım dört kişi falandılar.
demek istediğim şu ki, bunların hiçbiri tek başına birşey ifade etmiyor, ve kendini savunamıyor, demokrasi adına oluşturdukları kalkanları çoğunluk şiddetinden öteye gidemiyor.
savundukları değerlerin saçma olduklarını kendileri de biliyorlar ama amaç ortalığı karaştırıp huzur bozmak.
gücünüz tek başımayken yetiyor, teker teker gelmeye g*tünz yemiyor di mi şerefsizler?
