Küçüklüğümden beri annemden ayrı kalamıyorum sözlük.
Bir anımı paylasayım sızınle.
Bir gün ailecek her hafta yaptıgımız gibi babaannemlere gittik, dedem beni çok sever tutturdu 'bugun kal, yarın amcanlar işe giderken seni eve bırakırlar, annendende ayrı kalmazsın' bende 'tamam' dedim ama tabi içimde bi sıkıntı, huzursuzum. annemler saat 23.30 cıvari babaannemlerden gittiler, hiç bir sıkıntı yok bende tabii balkona gidip el salladım anneme, babama, kardeşlerime. neyse bi baktım bizim araba uzaklasıyoda uzaklasıyo içimdeki sıkıntı daha çok büyüyo bende, resmen boğulup ölücem. Küçügüm haa, küçük dediğim 10 yaşındayım gibi. neyse birden ağlamaya başladım ama susmuyorum, susturamıyorlar, en sonunda dedem 'götürün şunu evine' diye bagırdı amcalarıma ve beni evime götürdüler.
Biz bizim eve geldiğimizde annemler kapıdan yeni giriyolardı.
Şimdi annemle babam ayrı, baba tarafından kimseti göremiyorum çokta özledim onları her özledim lafını söylediğimde hep o gün aklıma geliyor ama gel görki annemle uyumaya başladım ve şimdide onsuz uyumuyorum.
Neyse böyle bir şey işte benimde itirafım.
