her kelimesi dostoyevski olan uyumsuz ruhun avaz avaz bağıran sesidir. sisler altındaki ulaşılması zor zirvelerin derinliklerinden çağlayan; sert, zeki, hazin, ironik, cesur , alaycı, içten, aşık; rahatsız ederek ilham veren, dönüştürücü bir sestir; tüm gizli uyumsuz, ayrıksı ruhlara. tehlikelidir; güzel yalanlarla kurulmuş fildişi kuleleri yerle bir eder.
--spoiler--
kötü biri olmamak bir yana, herhangi bir şey olmayı da beceremedim: ne kötü ne iyi, ne alçak ne namuslu, ne kahraman ne de haşerenin biriyim. şimdi bir yandan köşemde pinekliyor, bir yandan da acı, faydasız bir teselliyle avunuyorum. zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz, olanlar yalnız aptallardır. evet efendim, ondokuzuncı yüzyıl adamı en başta karaktersiz olmalı, böyle olmaya manen mecburdur; karakter sahibi, çalışkan bir insansa oldukça dar kafalıdır. kırk yıllık bir ömürden sonra bu inanca vardım.
--spoiler--
--spoiler--
medeniyetin insanda duygu çeşitlerini arttırmaktan başka işe yaradığı yok. duygularının çeşitlenmesiyle insan işi kan dökmekten zevk almaya kadar vardırabiliyor. bunun örnekleri var. cinayetlerde en ince ustalıklar gösterenlerin çoğu zaman en medeni adamlar olduğuna hiç dikkat ettiniz mi?
insan medeniyete kavuşmakla eskisinden daha fazla kan dökücü olmamışsa bile, en azından daha kötü, daha iğrenç, bir kan dökücü olduğu kesindir.
--spoiler--
--spoiler--
aşk kutsal bir sırdır; sevişenler arasında ne geçerse yalancı gözlerden saklanmalıdır. bu onun kutsallığını bin kat daha arttırır. böyle çiftler birbirlerini daha çok sayarlar ki, saygı pek çok şeyin temelidir.
--spoiler--
--spoiler--
ben kendi hayatımda, sizin cesaret edemeyip yarıda bıraktığınız şeyleri sonuna kadar götürdüm, o kadar; üstelik siz tabansızlığınıza sağduyu diyor, böylece kendi kendinizi aldatarak avutuyorsunuz.
--spoiler--
