yaşasaydı muhtemelen üniversitede okurken kendisinden ders alacağım büyük hoca, gazeteci, aydın, insan herşeyden öte. 19 yıl öncesine dair şöyle bir anı kalmış aklımda. kahvaltı ediyoruz cebeci'deki evimizde valideyle. televizyonda gördüğü bir şey üzerine çığlık attığını ve ağlamaya başladığını hatırlarım. o çocuk aklımla o zamanlar anlayamadığım bir durumdu bu. o gün ölen kişi uğur mumcuydu, önceleri abdi ipekçiydi, sonra kışlalıydı, gaffar okkandı, hrant dinkti. değişen bir şey hiç olmadı bu memlekette. konuşanlar susturuldu, içeri atıldı, sürgün edildi, öldürüldü. her defasında göstermelik birileri yakalandı, ölümler unutturulmaya çalışıldı, unutuldu gitti olaylar. bugün birilerine yaranmak uğruna 30-40 yıl öncesine ait cesetleri bulmak için bu toprakları ilmik ilmik deşenler adını bile anmayacaktır uğur mumcunun. 19 yıl geçti üzerinden neticede. biz yerimizde saymaya devam ettik. ha bu arada yaşasaydı ergenekon safsatasından içeriye alınırdı sevgili hocam. emin olun dimdik durmaya devam ederdi o yine. çekinmeden, korkmadan düşündüklerini herkesin suratına peşi sıra dizerdi.
uğurlar olsun... o yağmurlu günde binlerce insanın siyah şemsiyeleriyle seni uğurlamasını hiçbir zaman unutmayacağız.
