eskiden o mağrur, beyefendi, içe kapanık herkesin bir şekilde sempatisini kazanan adamı. hani -şaban- diyenler bile içten kızmazdı bu adama bilirim. çünkü antipatik değildi. tıpkı bizim aykut'a, rıza' ya kızmadığımız gibi. en son ceyhun yılmaz' ın 21' inde gördüm bu adamı. kendisine dair gollerle bir derleme yapılmış. şu gol kolay iş değil, bu gol yetenek meselesi, burada çok mükemmel bir vuruş tekniğim var herkes yapamaz diye diye bitiremedi kendini. hemen her maç abuk sabuk goller kaçıran, altıpasın içinde topu ayaklarına dolaştıran, aylarca golün yüzünü göremeyen, blackburn'de yedek kalnıca gene galatasaray' a sığınan ve 2008' e kadar varlığı ile yokluğu bir olan hakan şükür' ü yanlış gözlerle mi izledim diye düşüncelere daldım. ama bu düşüncelerin daha önce onun mütevazi kişiliği nedeniyle sokağından bile geçmemiştim. çünkü biz onu kralımız lanse etmiştik. 2000 li yılların başıyla rejim değişip teokrasiye (!) geçilene kadar da hep öyleydi. velhasılı nazarımda bir fırtınanın alıp sürüklediği adamdır artık. daha doğrusu bu fırtınanın önüne kendini bırakan adam. neyin fıtınası olduğunu artık beş yaşındaki çocuklar bile bildiği için ayrıntıya girmeden entryi sonlandırıyorum.
eskilerden kalma klasik bir not: galatasaray taraftarıyım.
