ama nasıl bir dizi, kelimeler kifayetsiz kalıyor.. şimdi biz burda övdükçe, sokakta, evde, iş yerinde ismail abi gibi davrandıkça insanlar mübalağa ettiğimizi sanıyor.. evet, belki de aşırıya kaçıyorum bu diziyi izlerken, izlediğimde verdiğim tepkilerle.. ama bu diziyi yazan adamın * yalnızlığını üzerimden çıkarmasına karşıyım arkadaş! resmen kapağım kayıyor.. cipsi, kolayı alıp pc başına geçiyoruz, anıra anıra gülme hazırlıkları yapıyoruz lakin bölümün sonunda bir elim diğer elimin tırnaklarıyla oynarken, halı desenlerini incelerken buluyorum kendimi.. yapma bunu burak aksak, lütfen..
yıllardır yalnızım.. hayatımda biri varken de öyleydim.. hayal kurmayalı çok uzun zaman oldu.. yalnızlığını deşifre edip ilgi çekmeye çalışan ergenler gibi kalmak zorundayım bir nevi bunları karalarken.. bu kadar yüze vurulmaz bir duygu.. ve bunu bir komedi dizisi yapıyor..
ali atay'ın dediği gibi, duyguları ölmek üzere olan bir adam için, kendim için çok uygun bir diziydi bu.. bir buçuk saatliğine kopuyordum hayattan, unutuluyordu bazı şeyler.. ama oynayanlar, yazan, çeken, müzik döşeyenler yüzünden her karesinde aynaya bakmış gibi oluyorum.. kaçmaya çalıştıkça ayna tutuyorlar sanki yüzüme yüzüme..
çok isterdim dedemin aforizmalarından etkilenip mecnun misali gece kadar güzel bir kıza açılmak, açılmaya çalışmak.. sevmeye yeltenmek, hoşlanmaya çabalamak.. çok uzun zaman oldu, duygularım yıllar sonra formula 1'e geri dönüş yapmış pilotlar gibi.. uğraşıyorlar ama olmuyor.. her virajda spin atıyorlar.. tıpkı sahipleri gibi..
böyle devam ederse bu iş, ya hayatım radikal bir şekilde değişme emareleri gösterecek, ya da bu diziyi izlemeye son vereceğim..
burak aksak, yeter kardeşim.. kendi yalnızlığını benden çıkarma..
