"ben yok olmayı kabullenirken, kar taneleri mütemadiyen ayak izlerimi kapatmaktayken,
güneş bile her gün batarken,
sizdeki ne arsızlıktır; silinmeyi dahi kabul edemiyorsunuz.
bir başka faninin zihninden.
mezarlıklar, kendini vazgeçilmez sananlarla doluyken, yerin üstündeki bu şatafat da neyin nesi oluyor acep?"
bu evliyayı hakkıyla birazcık anlasaydık, şu an çok daha güzel bir dünyada yaşayabilirdik.
