--spoiler--
adam her zamanki uğurlu koltuğuna oturdu... çocuk sessiz sedasız yanına sığıştı...
baba, aynen geçen maçtaki gibi, ellerini birleştir ve "hiç kıpırdama, şimdi gol atacağız" dedi...
genç delikanlı, arkadaşını eve davet etti; "geçen maçı birlikte izleyip kazanmıştık, yine gel!.."
iki arkadaş geçen maçtaki aynı giysilerini giydiler, aynı yerlerine oturdular.
ilk 15. dakikada gol olmazsa yer değiştereceklerdi.
uğurları böyleydi...
çocuk babasına haykırdı; "maç başlıyor, çabuk düdük çalmadan yerine otur.
yoksa kaybederiz!!!"
dualar, uğurlar, futbolsever deyimiyle totemler, velhasıl en masum duygular böyleydi.
90 dakikaya binlerce umut sığdırıyordu futbolun sahada oynandığını zanneden tertemiz yürekler.
oysa aynı zamanlarda başka yerlerde, başka birilerinin daha garanti yöntemleri vardı!
adamın biri telefonu aldı eline...
kulüpleri aradı.. teknik adamları, futbolcuları...
hiç totem yapmadı, dua etmek zaten aklından geçmedi...
o işini şansa bırakamazdı!
yayıncı kuruluşundan mhk'sine, pfdk'sından tahkim'ine, tff başkanından hakemine kadar hepsini baskı altına almayı bilirdi. elinde güç vardı ve kimse ona dokunamazdı!..
bir terslik olursa medyada köşe başlarını tutmuş yalakaları nasıl olsa ortalığı toz-dumana katar ve gerçeklerin görünmesini engellerlerdi.
bugüne kadar hep böyle olmamış mıydı!?
her zaman evdeki hesapları çarşıya uymuştu, yine uyardı.
uymadı!
bir sabah baktı, kapıda polis!!!
the end!
dediler ki, gel bakalım!..
aylarca süren konuşmalar, milyarlık futbol sektörünün küfürle, baskıyla yönetildiğini ortaya koyan tapeler v.s.
şimdi diyorlar ki; hiçbir şey yok!
hiç bir şey yoksa allah var!
gerçeklerin ortaya çıkması için allah yeter!
ne zalim kurtulur, ne yağdanlık, ne şakşakçı, ne de formasını satan.
bekleyin görün.
--spoiler--
