ilk converslerimi alırken düşünüyorum kendimi, ilk defa öperken bir kızı annemden 'anne anahtarları ver ya ben geç geleceğim bu gece.' derken, sonra sahilde oturup salak salak ateş yakıp arkadaşların dizlerine yatarken, ergengen işte hatta çocukken, aileden gizli sigara içmek için yolları arşınlarken, büyürken; babamı kaybederken, hayata adım atarken; üniversitedeyken, severken, üzülürken, hayal kırıklığına uğramışken, dostlarla rakı sofrasındayken, alıp başını bir yerlere giderken...
bunca senedir hayatımda değişmeyen, zaman zaman alınması gereken bir ilaç gibi sesini duyma ihtiyacı hissettiğim;
yüreğine yağmur çamur değmeyenlerin, yüreğine dokunan adam...
