sanırım şarkılarını sevmemin sebebi çok kısa olmalarıdır. duygusal anlamda sizi bir noktaya getirip, o anda birden bitiverir. boğazınız düğümlenir, heyecan ve hüzün karışımı adını koyamadığınız hislerle başbaşa kalırsınız. sonrası belli... tekrar tekrar... halil sezai, rakı, hüzün, geçmiş... hepsi ard arda gelir bir anda...
ayrıca enstrümanları da çok güzel seçiyor. kuru gürültü yok. melodiyle sözler her zaman ahenk içinde. bu şekilde devam etmesini umduğum vokaldir kendisi.
(bkz: paramparça) en güzel parçasıdır. özellikle şarkının çıkışında ki klarnet solo mükemmel uymuştur parçaya.
