öncelikle kitabı beğendim, hem de gayet çok. üstelik hem devrik cümle yapısı beni sıkmadı -aksine hoşuma gitti- hem de bir çok kişinin şikayet ettiği sıkılma durumu bende vuku bulmadı. ama sonunu hiç beğenmedim. kitabın geri kalanını ne kadar beğenidiysem sonundan o kadar nefret edeceğim. bu yüzden de hayatımın sonuna kadar kitabın sonunu hatırlamadan yorumlamaya ve anımsamaya çalışacağım.
--spoiler--
''polyanna bile benim yanımda eroinman bir orospu kadar çaresiz kalırdı'' diyen kinyas kardeşin, kitabın sonunda polyanna'nın kralına dönüşmesi, hatta daha da ileri gidip, yazdıklarını kayra da polyanna olabilsin diye ona yollaması gerçekten bu kitaba yazılabilecek en boktan sonlardan biri, belki de ilkiydi. kayra ise karakterinin gereğini yaptı ve belki de emeline ulaştı.
kitaba dair diğer bir şey de, hakan günday'ın kitapta kendini yazması olmuş. gerçekten de çok gereksiz bir hareket olduğu aşikar.
--spoiler--
