bir çocuk için tanrı:o sevginin en masum olduğu yıllardır, çünkü istekler küçük eldekiler büyük.tanrı bizim için sokakta geçirdiğimiz zaman cuma günü son 2 dersin beden olması gibi küçük isteklerin tek adresiydi.tanrı bizim için yeni alınan ışıklı bir spor ayakkabı tanrı bizim için pazar akşamı yapılan banyo sonrasında döndüğümüz sıcak yataktı.
yıllar geçti okuduğum gördüğüm analiz ettiğim her şey beni ondan uzaklaştırdı.bir depresiflik çöktü üzerime yaşadığım her dakika son dakikam olabilirdi üstüne üstlük cennet denen sonsuzluk ayaklarımın altından kayıp giden hayallerimden yapılmış bit halı gibiydi.
ey tanrı sonsuzluğun ve gücün sembolü bilmez misin ki yarattığın bu canlılar bir gün sana baş kaldıracak bilmez misin ki egoları senden üstün çıkacak bilmez misin ki seni inkar edicekler.evet ben onu inkar ediyorum o yok hiç olmadı tanrı benim sevgilim tanrı benim annem tanrı benim babam o her şeydi ama yıllar onun acımasız yüzünü gösterdi beni derin düşüncelere daldırdı.
yıllar sonucunda anladığım bir şey varsa her inanan ve her ateist ''acaba'' der.acaba demeyen büsbüstün aptaldır.
yanılma payı olmadığını düşünecek kadar kibirli biri tanrıya inanmak zorundadır.bir ateist olarak her zaman yanılma payım olduğunu kabul ediyorum ki buna rağmen inananların bu ihtimali yani acaba dediklerini pek sanmıyorum ve onlara özeniyorum.mutluluklarına ahiret inançlarına her şeyin adil olduğunu ya da en azından bir gün adil olacağına canı gönülden inanmalarına özeniyorum.
ben her zaman kötü çocuk olmayı seçtim kendimi özel hissedip sıradanlardan ayrılmayı istedim bir farkım olmasa bile.inanın bana kimse sıradan değildir yalnızca onu tanımıyorsunuzdur.sıradanlık insana özgü değildir sıradanlık tanrı ve şeytana özgüdür.sıradanlık siyah ve beyaza özgüdür griler daima farklıdır.
bir ateist olarak sıkça tanrı ve şeytandan örnek verdim neden mi çünkü onlar var olmasa bile vvarlar.onlar semboller hep oldular hep olucaklar bizler ise sembollere hayat veren gerçekleriz.ben tanrıyım ben şeytanım ben insanım işte tam olarak her insan biraz böyledir.
kimse iyi ya da kötü doğmaz büyürsünüz ve çevresel faktörler yaşadıklarınız hayata bakış açınızı adalet anlayışınız ve bir dolu yan etken sayesinde karar verirsiniz ya mesih olmaya ya ise karanlık olmaya çalışırsınız ama sadece insan olabilirsiniz işte bizim acınası çırpınışlarımız.
bana inanmaycaksınız ama artık öldükten sonra yok olacağımız cennet diye bir yere gitmeyceğimiz gerçeği beni rahatlatıyor sonsuz bir uykuya dalmak bir daha uyanmamak huzur veriyor.doğanın bir parçası olmak tüm depresifliğimle bir anıdan ibaret olmak beni cesaretlendiriyor ve evet o güzeller güzeli cenneti istemiyorum sonsuzluk korkutucu geliyor ben hayatını istediği gibi yaşamış biri gibi ölmek mümkünse yakılmak istiyorum.
dünya kötü hayat berbat felsefesini yapmıyacağım böyle olsa bile.her anın tadını çıkartmalıyız masamın üzerinde duran winsron yanında ki zippo çakmağım yeni aldığım 17 inc ekranım bana huzur veriyor ve evet yaşıyorum içime derinden bir nefes çekiyorum beni sona adım adım götüren o nefesleri çekiyorum.
arada intihar geçmiyor değil aklımdan klasik olucak ama annemi düşünüyorum en azından geriye bakıcağı bir torun olsun o da arkamdan gelmesin diye. ha bir de 27'yi bekliyorum yarın doğum günüm.işte bu denli bir fiyasko oldu değil mi?
bu yazıdan bir sebep sonuç etki tepki tanım içerik mantık beklemeyin diyorum ya tanrı benim eski sevgilim.
