düşünsenize bir şunu, sevdiğiniz insanla evleniyorsunuz. cicim ayları falan. zil zurna aşıksınız, "aşkitom", "bebişim" gibi ithamlarla birbirinize hitap ediyorsunuz. sonra seneler birbirini kovalıyor, belki eskisi gibi heyecanınız kalmıyor ama o deli dolu halinizin yerini oturmuş bir sevgi alıyor. değerini çok iyi bildiğiniz bir insan, hatta parçanız o sizin artık. böylece sevgi ve saygı çerçevesi içerisinde beraber yaşlanıp yılları deviriyorsunuz işte 30, 40. sonra bir gün o ölüyor, yalnız kalıyorsunuz. kalkıp başka birini arıyorsunuz. neden ? çünkü hayat yalnız yaşanmıyor, yalnızlık allah'a mahsus, kendinize yaşlılığınızda bir hayat arkadaşı arıyorsunuz, veyahut salt "size baksın diye" biriyle evlenmek istiyorsunuz.
bu düşünce yapısına ergenlik dönemlerimden beri şiddetle karşı çıkmışımdır. yukarıda anlattığım gibi sevgi ve saygı çerçevesinde, birbirini çok seven, aşık olan, birbiri için ölüp biten, huzurlu ve mutlu bir evlilik yaşamış bir çift değilse söz konusu olan zaten lafım olamaz, normal bulurum. olağandır çünkü öyle bir durumda bu. fakat şu yukarıdaki örneğe göre konuştuğumuz zaman anlam veremiyorum. bahsettiğim zihniyetlere de anlam veremiyorum ama tam da "bu örnekteki gibi" bir ilişkiden sonra evlenmeye kalkan insana hiç mi hiç anlam veremiyorum. aşağılık ve acizce bulduğum gibi tiksinti de duyuyorum kendisinden. bence çok ama çok iğrenç bir mahluk o. ölse üzülmem.
ya adam gibi sevin ya da siktirip gidin lan! senelerce "aşkım, bebişim" öldükten sonra 40'ı çıkmadan başka birini aramalar. ta amınıza koyayım, seven yerlerinizi sikeyim sizin. tamam sakinim.
