evimizin karşısında sporyum tesisleri var.
öğlen, güneş tam tepedeyken karşımdaki yeşil çimlerde sahada koşturan 7-8 yaşlarındaki 15-20 erkek çocuğunun her birinin hayali bir gün süper lig de oynayabilmek... ama ne yazık ki hiçbiri -istisnalar hariç- değil süper lig belki de ikinci sınıf bir ligde bile oynayamayacak... onlara bakarken (bir kadın olarak) içim acıyor... yazık. hiçbir zaman hayallerine kavuşamayacak bir alay minik adam. ve dünyanın her yerinde varlar...
hayır küçümsemek, aşağılamak için değil; insanların hayallerini gerçekleştirememesinin ne derece acı olduğunu bilirim...
işte bu yüzden nefret edilendir futbol... ve büyüdükçe hayallerimizin küçülmesi...
