evlerin burun buruna olduğu bir sokaktan geçilir hergün . Geçerken etrafı tellerle ve çöp poşetleriyle çevrili çukurda tek katlı bir ev . Evin önünde paspal giyimli yaşlı bir adam . Yüzü hep yere bakar , omuzları dünyanın tüm yükünü taşırmış gibi çökük ... Kimsesi yok bellidir hüznünden . ve o adamın her yeni günü yepyeni bir hüzünle karşıladığını düşününce kendi mutluluğumdan utanıyorum .
