suskunluğunu duyuyorum romeom içimdeki çığlıkları büyüten.aşksızlığın portresini görüyorum yüzünde donuk gözler,solgun bir yüz,bükük dudaklar.oysa ne güzel işlemiştim kalbime aşkının portresini.ne de canlıydı bakışların yüzün için boya bulamamıştım nuruna eş.yüzündeki o kocaman gülümseyiş sığmamıştı portreme.bir renk yetiyor şimdi portremizi boyamaya karaya bulanmış karaya vurmuş aşkını hangi temizler hangi renk kurtarır?ayrılık kara bir portredir romeom hiç bir renk o portreyi eski haline getiremez.beyaza boyarsın yine eskisi kadar güzel saf ve temiz olması için ama koyu gri oluverir.yaşlarını akıtırsın portreye belki griye dönüşür.dokunursun portreye yaşlarını silmek için belki açık griye dönüşür.ama unutma romeom siyah bir portreyi asla bembeyaz bir portreye dönüştüremezsin.kalp bir portredir romeom ayrılık karası aşk ise akı.şimde al eline fırçanı boya portremi.
