hayatımın filmi. ne yapılıp edilip orjinal dilinde izlenmeli. kesinlikle salt holiganizm dolu, boş bir film şeklinde önyargıyla yaklaşılmamalıdır. bundan çok daha fazlasıdır. uzun süre izlemeyince özlenir. özellikle son dövüş sahnesi belki de sinema tarihinin en kült sahnelerinden biridir. bu filmi izleyip de west ham united taraftarı olmayacak insan da azdır sanırım buralarda. soundtracki de çok güzeldir. kısacası izleyin, izlettirin efenim. bu filmi izlemeden ölmeyin.
--spoiler--
son sahnesinde matt i'm forever blowing bubbles'ı boş amerika sokaklarında tek başına söylerken, gaza gelip eşlik etmeyen bizden değildir.
--spoiler--
imdb'de aldığı puanın da çok daha fazlasını haketmektedir bana göre.*
