masumiyet ve kader filmlerini peşpeşe izlediğim yönetmen.
birbirinin devamı niteliğinde iki film. gerek müzikler, gerek oyunculuklar, gerek karakterlerin ortaya koymaya çalıştıkları durumlar ile izleyeni sarıp sarmalayan bir yere kımıldatmayan iki film.
benzer sahneler, benzer ifadeler, yer yer aynı diyaloglar, aynı mekanlar, aynı insanlar.
ne hayatlar varmış diye sorgularken bulabiliyorsunuz kendinizi izledikten sonra.
usul usul yürüyenlerin filmi her ikisi de.
