ergenlik hatıralarımı bitirip koca bir adam olduğum gündür bugün. daha 17 yaşında ergendim. stajyerdim bursa'da bir fabrikada depremi direk yaşamadım ama sonrasında yaşadıklarımı bir ömür boyu unutamayacağım. arama kurtarma çalışmalarına katıldım. cansız küçücük bedenler, kopmuş el ayaklar çıkardım enkaz altından. en azından 1 can kurtarmak için canımı dişime taktım. elden gelen geldi. asla unutmayacağım seni 17 ağustos. aklıma kalan tek ses herkesin bir ağızdan söylediği sesimi duyan var mı? sorusudur.
