1 yıl sonra vefat edecek olan dedemle uyuyordum. uyandığımda deprem bitmişti ve dedem ayakta dengesini zar zor sağlar bi haldeydi. annem küçük odada yalnız uyuyan kardeşimin yanına koşmuş, babam da gözü yaşlı biçimde 'oğluum oğluum kalk' diyordu. hiçbir şey anlamamıştım. hem nasıl anlayabilirim. o yaşıma kadar deprem nedir bilmiyordum.
sonra dışarı çıktık. tüm site sokaktaydı. ağlayanlar, şok olanlar, ayakta duramayanlar.. arabanın radyosunu açtık. bir adam hüzünlü bir sesle bir şeyler anlatıyordu. merkez üssü gölcük diyordu.
o sırada, biraz sessiz ama çokça yıpranmış bir ses duyduk. yaşlı bir teyzeydi konuşan. babama dönüp: ''oğul benim çocuklarım ve torunlarım izmit'te yaşıyor. acaba ölmüşler midir?..'' dedi ve beni yıkan bir şekilde ağlamaya başladı..
işte, 17 ağustos'tan aklımda kalan bu sahnedir. harap olmuş bitkin ve yalnız bir teyzenin yakarışları..
