primitif çağlara özgü akranlarına nazaran, dönemimizde muhteva ve mottosunda değişikliğe gidilmiştir. politeist düşün dünyasının her bir tanrıya bahşettiği değişik yeteneklerin, tek ve mutlak bir tanrı etrafında sinerji yaratması sonucu, postmodern silüetini almıştır. geçmişte: tor'un yağmur yağdırma yetisi, kibele'nin gögüslerinden süt çıkarışı, herkül'ün bilek gücü, athena'nın bilgeliği artık bir aradadır. geçmişin poli kanallı tanrı kavramını absürd karşılayanların, bugünün daha gülünç prototipine seremoniler ile bağlılığı, şaşırtıcıdır.
görevleri itibari ile de, deformasyona uğramıştır. animist görüşte olduğu gibi; kulunun yanında: onlar ile iç içe olan, ibadethanelerde elleri sıkılabilen tanrı yok artık. bugünün tanrısı kendini gizler, her yerdedir ancak gözükmez, formel olarak tanımlanamaz. insana hidayet aşılamayı ihmal eder, antimilitarist tutum takınıp savaşları, gözyaşlarını dindirmesi gerekirken; olaylara bitaraf kalır; mavera aleminden çıkmaz. seküler ile uğraşır durur. neden var olduğu, derdinin ne olduğu bilinmez, sorgulanmaz, sadece inanılır.
