belki de ankara'da doğup büyüyen herkesin aklındadır bir gün bırakıp gitmek bu "taştan" kenti. bu fikir her ne kadar aklın bir ucundan geçse de sadece geçmiş olduğuna inanırsın gidecek olduğuna değil. herkesin sonbaharını sevdiği, dizelerine kazıdığı bu kentin en çok kışını sevmem beni ankara'dan gitmekten vazgeçirdiğindendir belki.
bugün tüm sokaklarını ayrı ayrı gezdim ankara'nın, sahaflarını dolaştıktan sonra da hafif kararmış simidini yiyerek her zaman gri,sisli görünen bu kasvetli şehrin renklerini fark ederek güvenpark taki havuzu ve güvercinlerini izledim, küçükken simit attığımı anımsayarak.
hani ilkokuldayken denir ya "gerçek dostun kitaplar" olduğu ... bir kulağımızdan giren çıkan bu sözlerin kitaplara bağlanmakla geçebileceği gerçeğidir yalnızlığın aşılabileceği ta ki insanların kendilerini biriktirdiklerini fark edinceye kadar.
akıllarda hep bir sorudur ya ankara neden sevilir? bunun cevabını hiçbir zaman , hiç kimse bulamasa da her an değişen gökyüzüne baktığında, umarsızca bi tebessüm oluşuyorsa yüzünde ankara o iç karartıcı sislerden kurtulup senin için gökkuşağının tüm renklerine kavuşmuştur bile.
