okulun ilk günüydü..evet ilk kez görüyordum sınıfı okulu öğretmeni..
1.sınıftaydım.annem ve babam sınıf kapısının ardında beni bekliyordu.onların orda olduğunu biliyordum fakat içimde bir yalnızlık yok değildi.
yine de sınıf arkadaşlarıma karşı hiçbir kin,nefret,kan,ihtiras,kötü emel..(şaka) beslemiyor aksine sempati de duyuyordum.
karşımdaki kız(o zaman ki adıyla miray-bunu diyorum belki isim değiştirmiş,ölmüş,göbek adını nufüsa geçirmiştir.amma abartım.-)arkamda oturan kıza (buse) bisküvi uzatmam için bisküvi paketinden bir adet çıkartıp verdi. o an dediğini anlamamıştım ki aldığım gibi ağzımdan içeri atmıştım.kız şaşırarak:
-şey buse'ye ver demiştim.
bense utançtan kıpkırmızı olduğumu var sayıyorum:
+aaa kemküm şey ben özür dilerim bana verdin sandımdımda.
-sana da vericektim zaten(en güzel kırmama bahanesi hani)şi̇mdi̇ hemen şunu buse'ye ver!!!!!(buse 3 gündür bişey yemedi heralde diye düşündüm)
+ha taaaam.
o an çok utanmıştım.o gün bugündür kimseden bisküvi yemem ben.
