hala şehitlerimizi amy ile kıyaslamaya çalışan zihniyetleri anlamaya çalışıyorum. dalga geçenleri, espiri yapabilenleri anlayabiliyorum sonuç olarak ne kadar üzüleceğin, ne kadar taktığına bağlıdır. oturup ağlayanı da anlarım, geyiğini yapanı da anlayabiliyorum. ibrahim tatlıses vurulduğunda hastane bahçesinde sabahlayan insanlar da oldu, geyiğin dibine vuranlar da ama şehit haberlerini bu gibi olaylarla aynı kefeye koyabilen kafaları hiç anlamıyorum.
ülke şartları gereğince siyasi fikirlerimizi lambur lumbur konuşabileceğimiz bir ortamda değiliz, sözlük kuralları da bir yere kadar müsade ediyor zaten. şimdi ne diyebilirim ki şehit olayları ile ilgili, profösyonel askerlik sistemine geçilse, şöyle olsa böyle olsa... yıllardır aynı muhabbetler. vatandaş olarak dua etmekten başka ne geliyor ki elimizden? Allah rahmet eylesin, her namazda, her dua edişimizde tüm şehitlerimizi anmaya devam ediyoruz yıllar yılı. şehitler diyoruz biz onlara, 10 yılda bir 3 tane şehit vermiyoruz, hangi şehidin adı aklımızda kalıyor, hangisinin hayatı film olsun? neredeyse hergün bir şehit haberi duymak mümkün. onlar arkalarından dualar edilen cennetlik olarak nitelendirilen insanlar, islam inanışına göre 'şehitlik' en yüksek mertebe, evladını trafik kazasında kaybeden ana-baba nın acısı başkadır, evladını şehit veren ana -babanın acısı farklıdır, gururla karışıktır. şehit olmanın hayalini kuran insanlar da çoktur. bu bakımdan düşününce şehit haberleri ile bir sanatçının ölümüne verilen tepkileri kıyaslamak ta şehitlere karşı biraz ayıp olmuyor mu?
öyle birşey mi şehitlik? sadece ölüm mü? amy winehouse ve şehitlerimiz aynı sonu mu yaşadılar? aynı yerde mi takılıyorlar şimdi? tövbe tövbe ne alakası var şimdi?
merhametli, vicdanlı bir insan hem şehit haberlerine, hem de amy nin ölümüne üzülemez mi? şehit haberlerini duyunca dua edip, amy haberini duyunca klavyeye sarılmış olamaz mı?
bir de uyuşturucunun pençesine düşmüş bir insanı yadırgayanlara sesleniyorum şu hale gelmiş bir insandan ne gibi mantıklı hareketler beklenebilir ki? watch?v=umpbtdneqqk&feature=related kadın resmen ağlıyor, imdat diye bağırıyor her yeri, onu o halde oraya çıkaranlar, evinde yanlız bırakanlar ne kadar masum? bildiğiniz aklını yitirmiş bir insandan bahsediyoruz, sesi hala güzel ama şarkısının sözlerini ve nasıl söyleyeceğini unutmuş, beyni bitmiş ama hisleri hala açık. an an farkına varıyor yapamadığını, kim olduğunu hatırlayıp ağlamaklı oluyor. çok feci gerçekten, bu videoları izlememiştim daha önce. meth kullanıyormuş yani kurtuluşu imkansız olan bir madde. derisinin altında birşeyler yürüyormuş hissi verirmiş insana, bu yüzden sürekli kollarını falan kaşıyor, ellerini saçlarından çekmiyor falan. belli ki tımarhaneye yatırılması gerekiyordu ama ya artık tedavisi yoktu ya da ölmesi ticari olarak daha çok işlerine geldi. ölümünden aylar önce mali idaresini ailesine vermiş, şimdi ailesi milyonlarının ve gelecek milyonların sahibi ama o halde kızı evde yanlız bırakabiliyorlar. ne zaman ölecek diye internet sayfası açılmış bir insanın, öyle bir hayatın içinde yapayanlız ölmüş bir insanın ölümünün bu kadar çok insanı etkilemesi çoğunlukla roman okumaktan hoşlanan bir halk için çok ta abartılı bir durum değildir. bir an önce filmi, sağlam bir belgeseli çıksa da izlesem diye şimdiden beklemeye geçtim.
