tüm yıl boyunca götümü yayıp yattığımdan dolayı diziyi izlemedimm. "arka sokakların bir gömlek üstü amk işte ya" gibi önyargılarla yaklaşıyordum.
lakin 1 haftada 38 bölümün tamamını izleyip dizinin tadı damağımda kalınca daha dün izlediğim final bölümünden sonra bile "özledim amk çabuk başlasın" diyebiliyorum.
behzat amirimi yerde ciyak ciyak ağlarken görmek ne kadar insanı ruhsal hüzünlere sürüklese de kendisinin oyunculuğuna kel kafama taktığım şapkayı çıkarmadan edemiyorum. inanır mısın saat olmuş gecenin 2'si ben hala şapka çıkartırım diye şapkayla oturuyordum. öyle manyaklaştırıyor işte bu dizi insanı.
