GÜnlerden bugün. Yaklaşık on saat ayakta durduktan sonra, görevim bitti ve metroya bindim eve dönüyordum. Ulan zaten çok yorgunum, nasıl biter bu yol. Üstelik ayakta da kalmıştım. Hiç çekilmezdi yani bu durum. Hemen karşımdaki koltukta bakımlı ile kokoş arasında sayılabilecek bir kadın oturuyordu. yaşı yirmi üç-yirmi beş olsa gerek. Elinde bir kağıt, okuyor inceliyor. Kağıda bir baktım, internet çıktısı. Hani faks çekildiğinde en üstte küçük yazıyla bir şeyler yazar ya, oraya baktım, "en güzel sevgi mesajları, aşk mesajları" falan yazıyor. Pıkırdadım hafiften. Sonra başladım ben de okumaya. Okuyorum gülüyorum. Güldükçe telefonumu elime alıp onu okuyormuş gibi yapıyorum. ilk okuduğum mesaj şöyleydi:
-Hayatın en güzel anı, her şeyden vazgeçtiğiniz zaman, sizi hayata bağlayan biri olduğunu düşündüğünüz andır.
yazarın yorumu: evet bu an çok güzel bir an olabilir ama, vazgeçmek üzerinde bağlayıcı bir etkisi olup olmadığı konusu neden bu mesajı yazan kişinin * s.kinde değil?
hadi bu neyse de,
-Sen kısa hayatımın öz aşkısın, sen sözlerimdeki tek canlısın aşkım. *
yazarın yorumu: bir intihar mektubu ile bildireceğim yorumdur.
