özellikle ortaokulun sonları ve lise yıllarında, farkında olmadan yapmış olabileceğim hadisedir. şöyle ki,
1- ilkokul ikinci sınıfta, çok daha küçükken oturduğumuz bir eve gitmiştim. evin içinde, iki tane köpekten saklanıyorduk. daha sonra, o sıralar evi taşıdığımız için ailemle birlikte uyuduğum salona döndüm. ve aynen uyuduğum pozisyonda, odadaki eşyaların hepsi yerli yerindeyken odaya iki tane köpek girdi, üzerime atladılar. tam üzerime düşecekken uyandım, görüşümde değişen tek şey köpeklerin kaybolmasıydı..
2-lisede sıklıkla dejavular yaşardım. ayrıca, çarpıntıyla uyanma ve karnın kasılarak uyanmak gibi olaylar nerdeyse her hafta başıma gelirdi. internette yaptığım ufak araştırmalar sonucu bu olayların astral seyahatle alakalı olabileceğini öğrendim. ilk başlarda biraz heves etsem de, sonradan tırsıp çalışmayı bırakmıştım.
3-sigara içtiğimiz bir gün, koltukta otururken, kafamı geriye yasladım. ve o anda, uçarak kafamı yasladığım yönde ilerlemeye devam ettim. önce arkadaşımın odasına girdim, orayı geçtikten sonra salonda ilerledim. absürd bir örnek olacak ama, duvarlardan geçme hilesi yazmış gibi dümdüz ilerliyordum. salonu da geçtikten sonra, apartmandan dışarı çıktım ama yerden yüksekliğim hiç değişmedi. apartmanın dış cephesine bakarken, arkadaşım bana seslendi. o anda cevap veremedim, sesimi çıkaramıyordum. geldiğim yönü takip ederek, bedenime geri döndüm ve döndüğüm an konuşabildim. daha sonraları, sigara içtikten sonra birkaç kere daha bayıldım (ki bi tanesinde uyanınca odadakileri tanıyamadım, nerede olduğumu bilemedim. saate baktıktan sonra toparladım ancak kendimi), ama tansiyonum düşmüştür diye geçiştirdim hep.
4-geçenlerde, sigaradan uzak olduğum bir gün, loş bir odada uyumaya çalışıyodum. hiç uykum yokken, birden şiddetli bi çarpıntıyla uyandım. ne ara uyuduğumu da hatırlamıyorum, çünkü hiç uykum yoktu.. uyandım, ancak bi terslik vardı kalkamıyodum. sonradan, pencerenin ayaklarıma doğru olması gerekirken kafama yakın olduğunu farkettim. yani, yatmam gerekenin tam tersi şekilde yatıyodum. bunu farkettikten sonra birden pencere karşıma geldi, sonra da kalkabildim. yani, mekan kavramını yitirmiştim tekrardan.
nitekim, epilepsi gibi bi boklar da olabilir bende. ama insan acaba demeden geçemiyor.
