abartıldığı kadar olmayan filmdir. mükemmel, gelmiş geçmiş en iyi film yakıştırmaları da çok havada kalmaktadır böylelikle. şimdi geçelim eleştirilebilecek noktalara. kimse sinema eleştirmeni olduğunu iddia etmiyor ancak sevmedim dediğinizde insanların yüzünde oluşan şaşkınlık ifadesini ve "vay duygusuz, ne anlarsın sen zaten" diyen bakışlarını savuşturabilmek için insanın kendini ifade etmesi gerekiyor.
filmi ilk izlemeye başladığımda beni içine alamadı, konuya bir türlü adapte olamadım. kurgu olduğunu hissettim sürekli. kızla birbirlerine hangi arada aşık olduklarını çoğu izleyici anlayamadı sanırım. o duyguyu veremedi bana en azından. sonradan işlenmeye başlandı aşkları.
ama hastalık ortaya çıktıktan sonraki durum biraz rahatsız edici olmuş. filmi izlerken size ters gelen detayların filmden sonra ayrıntılı okuduğunuzda gerçekten yanlış olduğunu görüyorsunuz. film boyunca eminim pek çok kişi kondom kullanılabileceğini düşünmüştür. birbirine dokunamadan aşk yaşayabilmek teması yaratılmak istenmiş ama çok da başarılı olamamış. zaten adamın babası olduğunu anlamamış olması hikayedeki en büyük boşluktu. kız; başıma bunun nasıl geldiğini hiç sormadın dediğinde, sana bunu yapan kişi elime geçerse ne yaparım gibisinden bir cümle kurması benim için bir felaketti. sadece cinsel yolla bulaşan bir hastalık değildi çünkü bu. baştan bir önyargı vardı kızımızın çok farklı olduğunu sandığı sevgilisinde. zaten adamı gördükten sonraki tepkisi de her şeyi ortaya koydu. yakında öleceğini bildiği sevgilisinden sırf yaşlı bir adamdan bu hastalığı kaptığını düşündüğü için vazgeçebildi. adamın babası olduğunu öğrendikten sonraysa sevdiği kadın sanki gözünde birden aklandı. ne yani ya yaşlı bir sevgilisi olmuşsa geçmişinde ne olacaktı. nasıl sevgiler bir anda bu şekilde yitip gider anlayamadım hiç zaten.
kızın durmadan tedavi olamam, deşifre olurum hikayesi de sinir bozucuydu. kim nereden nasıl öğrenecek ki. bu hastalığın seyriyle, tedavisiyle ilgili bir fikri olmayan ben bile bunun abes olduğunu farkedebildim. üstelik daha ağır yanlışlar yapılmış öğrendiğimiz kadarıyla ve film vizyona girdikten sonra biz yanlış yapmamak adına oturup görüştük ve ortak karar aldık denmiş. en büyük ayıp da bu belki de. binlerce insan olabilir bu hastalıkla savaşan ya da bu hastalıkla yaşayan. çünkü kronikmiş bunu da filmden sonra öğrendik. ama film bunun tam tersini öğretti bize. doktorlar bile bizim elimizi sıkmıyor bu ülkede derken, o doktorlardan biri oluvermiş bu film aslında. yaşaması zaten zor olan bir ülkede, bu kadar hassas bir konuda film çekmek ve bunu yanlışlarla süslemek çok üzücü.
filmdeki klişeler zaten ortada. ama birçok film içinde klişe barındırmasına rağmen güzel olmayı, sıcacık kalmayı başarmıştı. incir reçeli sanırım bunu başaramadı. benim en çok beğendiğim sahne, hikayenin kahramanı adama aşık olan şarkıcı kadının, duygu ortaya çıktığında ve ikisini birlikte gördüğünde şarkısını söylerken sesini yükseltmesi, yüzünün ifadesidir. kısacık bir anda o hüzün, kıskançlık vs. duyguları çok iyi yansıtmıştı. ama koca film boyunca duygu isimli karakteri oynayan oyuncu bunu yapamadı. yapmacıktı. bebek gibi konuşan, aşkımları, sevgilimleri yapmacık olan bir kızdı. yine de son on dakikasında gözlerden yaş akıtmayı başardı. hastaneye koşuşu değil, son sahnedeki konuşmalar da değil sadece kızın adamın omzuna başını koyup oturduğu, yavaş yavaş yaşam ışığı sönerken, sesi alçalırken yaratılan o atmosfer duygulandırdı.
filmi türk gençlerinin bir fenomen haline getirmesi, bugüne kadar yapılmış daha kaliteli filmlerin önüne koyması üzücü. neden iyi film yapılmadığı halde birçok filmin gişe rekoru kırdığı da buradan yola çıkarak anlaşılabilir sanırım.
