gurursuzluk yapmamak için susarsın. kırılmasın kimse, herkes mutlu olsun diye susarsın. vah benim gönlüm diyenlerin daha fazla canını yakmamak için susarsın. hep susarsın ve birgün öyle bir an gelir ki tüm biriktirdiklerin sel olur akar yüreğinden. ciğerlerini deşerek, içten gelen hıçkırıklarla parsellersin ziyan olmuş tüm ümitlerini. öyle bir duygudur ki bu sonu gelmez gözyaşlarının.
bak, ne zaman birine değer versem, ne zaman değer verdiğim için kendimden vazgeçsem böyle oluyor sözlük. ağlayan hep ben oluyorum, kimse bilmiyor, duymuyor, görmüyor, göstermelik gözyaşları değil ki bunlar!
öyle bir duygu yoğunluğu oluyor ki ifade edemiyorum söylemek istediklerimi dahi, aynı bu entryde olduğu gibi.
