daha gözümdeki yaşlar dinmeden hemen açıp yorum yazayım dediğim filmdir. ne yazık ki önceki yorumlar bütün duygusallığımın içine etmiştir orası ayrı. ben de mi acaba gariplik ota boka ağlıyorum? ilk gözyaşım süzüldüğünde telefona sarıldım sevgilimi aramak için (bende ki etkisi o derece oldu). bir kez daha yaşamın ne kadar güzel olduğunu, sahip olduklarımızın değerini bilmemiz gerektiğini anladım.
eğer "babam ve oğlum", "kabadayı" vb. filmlerde dayanamayıp ağladıysanız kesinlikle izleyin. yok efendim ben duygusal sevmiyorum diyorsanız hiç açmayın bile.
