bir sabah uyandım evden çok uzakta güvendeyim. tv açık amcamlar deprem haberini izliyorlar, telefonlar kesik vs. sakin olmamız lazım bir yerde ama ufağız yine de.
ailemle ilgili tek bir haber bile yok. döndüm geri yatağa ağladım. uzakta olmak, haber alamamak çok koyuyor adama. orada olup yaşamak daha iyi bir alternatif gibi geliyor. çok şükür iyi haberleri aldık.
ama o süreç ve gelişmeler unutulacak cinsten değildi hani. depremin şiddetinden, ölü sayısında ve hatta gömülen insanların akıbetinden. bir çok soru işaret hala da cevap bekliyor.
